Αυτή είναι η Chevrolet Camaro Z/28 του 1969
σε πορτοκαλί, με τις λευκές λωρίδες της GM και με εσωτερικό σε ιβουάρ και μαύρο.
Έχει 420 άλογα, V-8 κινητήρα 4.949 κ.ε. και εξατάχυτο σασμάν Hurst.
Της εποχής που έβγαζαν ωραία ονόματα.
Ακούγεται υπέροχο, κι ας μη σημαίνει κάτι:
Camaro.
Σαν συνδυασμός των λέξεων "car" και "Ζορό".
Ίσως από εκεί να πήραν το "Z".
Πώς βρίσκεις ότι το "Z" και το 28 ταιριάζουν τόσο ωραία;
Δεν είχα ποτέ δική μου Camaro,
αλλά φανταστείτε να 'χατε τέτοιο εργαλείο, τελειώνοντας το λύκειο.
Να πρωτοπαίρνεις δίπλωμα και να 'χεις αυτό εδώ;
Δεν ξαναφτάνει τόσο ψηλά η ζωή.
Και τι πειράζει; Ανώτερη εμπειρία δεν μπορείς να ζήσεις.
Έλα, χώνεψέ το!
Σήμερα καλεσμένος μου ο απίστευτα αστείος Σεμπάστιαν Μανισκάλκο.
Με κάνει και γελώ με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Αστεία όψη. Αστεία κίνηση. Αστεία ομιλία.
Τι κάνει ο φίλος σου, ο Τζέρι;
Φαντάστηκα να είχε αυτός ένα τέτοιο αμάξι στο λύκειο.
Δεν το πιστεύω πού μπήκα!
Φαίνεται ο τέλειος συνδυασμός άντρα, αυτοκινήτου και στιγμής.
- Ο Σεμπάστιαν Μανισκάλκο; - Τι λέει;
Υπάρχει άλλος κωμικός με πιο πολυσύλλαβο όνομα;
Ναι, το όνομα κάνει ντόρο.
Ο πατέρας μου έλεγε "Μόνο όνομα μην αλλάξεις".
- Καλά τα πας, όμως. - Ναι.
- Έχεις πιει καφέ; - Όχι. Ανυπομονώ.
Κοντά είμαι.
Γεια σας, είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ.
Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Τι λέει; Χαίρομαι που σε βλέπω.
- Είσαι μια χαρά! - Ευχαριστώ.
- Αυτό είναι το αμάξι. - Κοίτα εκεί!
Φαίνεσαι να κάνεις πολλά ντους.
Μ' αρέσει πολύ. Σενιάρομαι λιγάκι.
Καλά, εσύ με το "λιγάκι" είσαι τσακωμένος, ε;
Σενιάρεσαι όσο δεν πάει άλλο!
Στον πολιτισμό λέτσων όπου ζούμε, λέει ο άλλος
"Στο περίπτερο πάω, δε με νοιάζει πώς φαίνομαι. Νιώθω άνετα".
Εγώ δε νιώθω άνετα που νιώθεις άνετα.
Τέλειο παράδειγμα; Τα αεροδρόμια. Λες κι είναι "πιτζάμα πάρτι".
Πάνε με τις πιτζάμες, ενώ έχουν πτήση.
Εγώ μεγάλωσα με το
"Όταν βλέπεις τον κόσμο, σε βλέπουν".
Πότε έγινε
πρέπον να πηγαίνεις με τις σαγιονάρες στα καλά εστιατόρια;
Να τρώω μια καλή μπριζόλα
και να βλέπω τις ποδάρες σου!
Παπούτσια, ρε!
Γιατί, το άλλο; Που πας επίσκεψη και σου λένε "Βγάλε τα παπούτσια";
Μας είχε καλέσει ένα ζευγάρι σε τραπέζι,
και με το που φτάνω, βλέπω 25 ζευγάρια παπούτσια στην είσοδο.
Και λέει ο τύπος "Εδώ δε φοράμε παπούτσια".
Να τριγυρνάω στο σπίτι του με τις κάλτσες,
και να γνωρίζω κόσμο χωρίς παπούτσια!
Τι συζήτηση να κάνεις με κάποιον, άμα βλέπεις τις κάλτσες του;
- Εγώ δεν μπορώ! - Δε γίνεται.
Αλλά σκύλο έχουν!
- Να σέρνει τον πισινό του. - Ναι.
Και να σε κοιτάει σε στιλ "Ναι! Αυτό κάνω!"
Εγώ με τον πατέρα μου… είμαστε φιλαράκια πια.
Όταν μεγάλωνα; Όχι τόσο.
Μου συστήθηκε επίσημα όταν ήμουνα γύρω στα 18,
και τώρα ανακατεύεται σε ό,τι αφορά τη σταδιοδρομία μου.
- Άντε! - Ναι.
Έρχεται στις παραστάσεις, όταν παίζω στο Σικάγο, κρατά σημειώσεις.
Σημειώσεις!
Κι έρχεται μετά, όταν χαλαρώνω, και λέει
"Τι διάβολο έκανες εκεί πέρα;"
Λέω… "Μου αρκεί να κάνεις τον θαυμαστή".
Ένα θα σου πω. Από μακριά…
Ναι.
όπως σε βλέπω, μέσα στα χρόνια,
έχεις γίνει πολύ πιο ανοιχτός στο να γνωρίζεσαι με άλλους.
Μιλώ εξ αποστάσεως. Και μάλλον οφείλεται στη γυναίκα σου.
Καμία αμφιβολία!
Δηλαδή σ' έκανε να βγεις από… Αυτή είναι η πιο κοινωνική;
Ναι. Είναι νορμάλ άνθρωπος.
Της αρέσει ό,τι αρέσει σε όλους.
Να είναι απλά άνθρωπος. Εγώ δεν το 'χω αυτό.
Εμένα με φωνάζει "γάτα". Σαν να κρύβομαι στον καναπέ,
και με βγάζει με το ζόρι.
Αυτό κάνουν οι γυναίκες στους άντρες. Τους κοινωνικοποιούν.
- Ναι. - Εμείς είμαστε κάπως ζωώδεις.
Μας νοιάζει το "Δουλειά, επιβίωση, έσοδα, επιβίωση, φαΐ, επιβίωση".
Λίγα αθλητικά. Φαΐ. Δουλειά.
Ναι, εμένα όλο μου λέει να χαμογελάω.
Φαίνομαι κακός, λέει, όταν δε χαμογελάω ή δε μιλάω,
σαν να θέλω να σου σκοτώσω όλο σου το σόι.
Η δική μου θα προτιμούσε τον αληθινό μου χαρακτήρα,
που δεν τον δείχνω ποτέ, περισσότερο από τον προσποιητό.
Μα εκεί είσαι αληθινός! Στο σπίτι, με τη γυναίκα σου.
Όχι. Προσποιητά είναι όλα.
- Όλα; - Ναι, προσποιητά.
Αληθινός είμαι όταν είμαι μαζί σου.
Σοβαρά;
Ναι, όλο κριτική και εχθρικότητα.
- Στο σπίτι δε σε παίρνει, ε; - Όχι.
Σήμερα πάμε για καφέ…
στο "Intelligentsia".
Ακουστά το έχω!
Γυρίζουν 12 μήνες τον χρόνο στη Γουατεμάλα, στο Περού, στη Ρουάντα,
κι εποπτεύουν πώς ακριβώς καλλιεργείται και συλλέγεται ο καρπός.
- Λουστρίνι φοράς έξω; - Ναι, ωραίο πατούμενο.
Έλα να δούμε πώς παρκάρει αυτός εδώ.
Θα μπορέσεις;
Νιώθω να 'μαι σε άλλον πλανήτη, πολλές φορές.
Όλο βγάζουν φωτογραφίες του εαυτού τους,
με ματσούκια για σέλφι.
- Σαν να 'χω χάσει την επαφή. - Ναι.
- Πώς είναι ο καφές; Καλός; - Ναι.
- Ωραία. - Καλά, ούτε γύρισε να σε κοιτάξει.
Φέρομαι φιλικά, αλλά δεν πιάνει.
Να φταίει η φάτσα δολοφόνου;
Κοίτα όλους αυτούς εδώ.
Θέλουμε λάπτοπ για να μπούμε;
Εγώ θα πάρω έναν εσπρέσο.
Τι είν' ο "Αντζελίνο";
- Κρύο ρόφημα. Έχει τέσσερα… - Όχι, σταμάτα.
- Θεέ μου. Πολύ καλός! - Ωραίος είναι.
"Να πείτε σ' αυτούς που κοιτάζουν τους καρπούς 12 μήνες…"
Ο κόσμος έχει γίνει κλουβί της μαϊμούς.
Μόνο ανασφάλεια και λίγος φόβος. Έτσι;
Κι είμαστε όλοι μέσα στο κλουβί.
- Ευχαριστώ. - Κοίτα κουτάλι!
- Πανέμορφο! - Είναι.
Το κουτάλι μετράει.
Αυτό θα έκανα στο σπίτι μου.
Να 'ρχεσαι για έναν πρόχειρο καπουτσίνο, και να σου βγάζω…
Κάτι τέτοιο. Είναι ωραία κίνηση. Φεύγεις και μιλάς για το κουτάλι.
Αν σε καλέσω με τη γυναίκα σου,
στον γυρισμό θα λέτε μόνο "Τι κουτάλι!"
Αυτό σου λέω. Τα μικρά πράγματα.
Σ' αρέσει όταν κάνεις σταντ απ,
αυτή η ζωώδης στιγμή, σαν να είσαι σε φυλή, που συμβαίνει πότε πότε;
Το να μπεις σ' αυτή τη δουλειά, το σταντ απ,
έχει κάτι το κτηνώδες.
Οπότε, η κόντρα πάνω στη σκηνή…
Δε νομίζω ότι χρησιμοποιείς σωστά τη λέξη "κτηνώδες".
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά…
Θα το δω στο λεξικό.
Είχες καμιά άλλη ικανότητα;
Μ' αρέσει να πιστεύω, ίσως, στον κλάδο της φιλοξενίας, αν και…
αν και έχω ένα πρόβλημα με… τους ανθρώπους.
Αυτό σίγουρα θα 'ναι εμπόδιο στον κλάδο της φιλοξενίας.
Στο σταντ απ είναι τέλεια.
Αλλά είναι άλλο πράγμα η προσπάθεια να εισχωρήσω
στην τηλεόραση κ.λπ.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι το κυνηγάω πολύ,
κι ίσως αυτό παρεμποδίζει την πρόοδο.
Κατά βάθος δε δημιουργείς, δεν πλάθεις ιδέες.
Όλες οι ιδέες είναι ίδιες. Απλά σου 'ρχονται.
Σαν να έχεις ποντίκια.
Με τα ποντίκια στο σπίτι
ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστούν ή σε ποιο δωμάτιο.
Οι καλές ιδέες είναι σαν τα ποντίκια.
Ένα ποντίκι είναι. Και μόνο!
- Ένα ποντικάκι μες στο σπίτι. - Λες ε;
Και του πατάς την ουρά! "Για πού το 'βαλες;"
Κοίτα δουλειά που ρίχνουν εκεί.
Ποιο είναι το κλειδί;
Είναι σαν βουτιά. Όσο πιο ψηλά είσαι,
τόσο πιο βαθιά πας.
Αν βουτάς από χαμηλά, μένεις πιο κοντά στην επιφάνεια.
Τι λες να είσαι σε 20 χρόνια;
- Ίσως να διδάσκω. - Το ελπίζω.
Γνωρίζω τη γυναίκα μου, που όλα τα βρίσκει θετικά,
κι αρχίσαμε να φτιάχνουμε άμυνες.
"Ποιος είναι αυτός; Τι θέλει;"
Εγώ είμαι πιο πολύ "άσπρο, μαύρο". Αυτή "γκρίζο".
Εγώ "σωστό ή λάθος".
Αυτή λέει "Κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του".
Και λέω "Τι; Εμάς αυτός είναι ο τρόπος μας".
Ο πατέρας μου, όταν μεγάλωνα, είχε έναν κήπο.
Σε οικογένεια Ιταλών; Μεγάλο πράγμα!
- Ναι. - Μας έδινε τα πιο πολλά τρόφιμά μας.
Λαχανικά, κολοκυθάκια, ό,τι θες.
Τη νύχτα είδαμε ότι υπήρχε ένα ρακούν. Κάτι έτρωγε τις ντομάτες.
Και λέει ο πατέρας μου
"Θα τα σκοτώσουμε όλα.
Φέρε το αντιψυκτικό. Θα τους φτιάξω μορταδέλα με αντιψυκτικό".
Και ξυπνάς το πρωί,
κι είναι όλη η αυλή γεμάτη πουλιά, ρακούν.
Ψόφια. Έτσι το κανονίζαμε εμείς.
Τώρα που με τη γυναίκα μου είχαμε θέμα, της λέω
"Έτσι το κανονίζουμε εμείς. Τα σκοτώνουμε".
Λέει "Όχι! Να καλέσουμε ειδικό".
Κι έχω να φέρω κάποιον να μου γεμίσει παγίδες όλη την αυλή.
Ναι.
- Ασφαλείς, με φιστικοβούτυρο… - Βιολογικό!
Των 35 δολαρίων το βάζο.
- "Θα τα μετεγκαταστήσουμε". - Ακριβώς.
Το 'χει κι αυτό η σικελική ανατροφή: "Μην εμπιστεύεσαι κανέναν".
Ο τύπος… Του λέω "Πού τα πάτε αυτά;"
Λέει "Τα πάω στο Μαλιμπού και τα ελευθερώνω".
Εγώ σκέφτομαι "Πάει έναν δρόμο παρακάτω,
τα αμολάει, και κάνει συνέχεια το ίδιο…
Βγάζει 75 δολάρια με το ίδιο ζώο".
Οπότε, το πρώτο που πιάσαμε, το 'βαψα.
Το μάρκαρα. Το 'βαψα με πορτοκαλί σπρέι.
Και λέει "Πορτοκαλί δεν έχω ξαναδεί".
Του λέω "Ναι. Κι αν το ξαναδούμε, θα 'ναι πρόβλημα.
Στείλ' το διακοπές".
- Εγώ φώναξα απολυμαντή. - Αλήθεια;
Αν εξοντώνονταν στ' αλήθεια όλα αυτά, δε θα υπήρχαν αυτοί.
Αλλά είναι σαν τα οικόπεδα. Κι αυτοί είναι μεσίτες.
Μαζεύουν τους δικούς σου ποντικούς
και τους δείχνουν κι άλλα σπίτια.
Πληρώνεις με μετρητά;
Έχω καιρό να δω κάποιον να βγαίνει με τέτοιον πάκο λεφτά.
Γιατί δίνουμε φιλοδώρημα διακριτικά, σαν να μην πρέπει να δίνουμε;
Απ' ό,τι φαίνεται, αυτοί που το παίρνουν, χαίρονται.
- Εγώ θέλω να δίνω καλό τιπ. Νιώθω ωραία. - Ναι.
Οπότε, γιατί κρυβόμαστε; Γιατί ψιθυριστά;
Τη ζαχαρίτσα μου και φύγαμε.
- Έχεις σκύλο; - Όχι.
Δεν είχα σκυλιά μικρός. Ένα πουλί είχαμε.
Μοιάζεις με πουλί.
Έχεις δει που τα κεφάλια τους είναι αεροδυναμικά,
και τα φτερά όλα διπλώνουν μέσα, έτσι που όλα είναι ομαλά;
Ίδιος είσαι.
Δεν είναι λογικό που οι άνδρες έχουν κυρίως σκύλους
κι οι γυναίκες κυρίως γάτες.
Γιατί οι άντρες, στις σχέσεις, κατά βάθος θέλουν μια γάτα.
Χωρίς πολλές ανάγκες, κομψή, να αυτοσυντηρείται.
Οι γυναίκες στις σχέσεις,
θέλουν επαφή, συναίσθημα.
Σκύλους έπρεπε να προτιμούν. Το ανάποδο!
Γεια σας.
- Αυτό κοίτα! - Ναι.
Κάνε μου like στο Fb.
Ωραίο.
Η γυναίκα μου θέλει πολλή επαφή. Οπότε απόψε θα βγούμε.
Τρεισήμισι ώρες αυτό που κάναμε τώρα.
Εσείς δε λέτε τη μέρα σας;
- Όχι. - Καθόλου;
Εγώ βγάζω τη δουλειά και φέρνω το χρήμα. Δεν της φορτώνω τις έγνοιες.
Το 'χω.
- Δε συζητάτε; - Δε συζητάμε.
Θα με ρωτήσει "Πώς ήταν ο Σεμπάστιαν;"
Θα πω "Πολύ καλός".
Σαν θόρυβος στην κουβέντα.
Τώρα εσύ είσαι ο εβραίος κι εγώ ο Ιταλός. Νικάω.
Δε θα πληρώσεις κι εδώ όπως πριν.
Ευχαριστώ, όμως. Ωραία ψεύτικη κίνηση.
Αυτό είναι ιδιαίτερο.
Μόνο ο Θεός μπορεί να βάλει μαζί αυτά τα δύο πλάσματα.
Μόνο ο Θεός βλέπει ότι μπορεί να υπάρξει σχέση ανάμεσά τους.
Επειδή γνωρίζει και ελεεί τα πάντα, μπορούν να αλληλοβοηθιούνται.
Αυτά συζητάμε με τη γυναίκα μου, αναλυτικότατα.
Θεέ μου.
Δεν αντέχω την παλιοζέστη εδώ, Σεμπάστιαν. Δεν την αντέχω!
Σιχάθηκα πια! Εσύ όχι;
Έλα, δε σ' αρέσει;
- Η θάλασσα; - Μπα.
Μα γιατί; Αφού σ' αρέσει το νερό!
Δε σ' αρέσει που οδηγείς αυτό το αμάξι σ' αυτό το σκηνικό;
Με τα φοινικόδεντρα στα βουνά;
- Δε μου κάνει κάτι. - Όχι, ε;
- Ξέρεις γιατί; - Γιατί;
Γιατί όλοι εδώ το απολαμβάνουν.
Και σπάζομαι.
- Σ' το χαλάνε. - Ναι.
- Δε βάζεις κολόνια; - Όχι.
- Όχι; - Όχι.
Γιατί τη μυρίζω πιο πολύ εγώ, που την έχω πάνω μου.
Λέω "Στον εαυτό μου την πέφτω;"
Όχι, άκου τι κάνω εγώ. Ψεκάζω δυο φορές στον καρπό,
και τέσσερις στον αέρα και περνάω από μέσα.
Και σου μένει μια αέρινη ομίχλη.
- Περνάς από μέσα; - Ναι.
- Σαν χάδι. - Δείξε μου πώς.
Ψεκάζω δυο φορές στον καρπό,
μετά τέσσερις, και περνώ από μέσα.
Είναι ωραίο!
Σαν να πλάθεις κάτι. Είναι η σούπερ κάπα μου.
Ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου